Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich

Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich wywodzi się z powstałej w 1915 roku w Warszawie Komisji Historii Książnicy i Wiedzy Bibliotecznej.
W 1917 roku członkowie Komisji powołali Związek Bibliotekarzy Polskich, pierwszą organizację skupiającą bibliotekarzy w kraju odzyskującym poi 120 latach zaborów – niepodległość. Datę tę – rok 1917 – uznaje się za początek funkcjonowania Stowarzyszenia.
Związek, w wolnej Polsce, podjął wielkie dzieło upowszechniania czytelnictwa oraz tworzenia placówek bibliotecznych. Dźwigną kulturę polską ze zniszczeń zaborczych i opóźnień cywilizacyjnych. Dbał o profesjonalną rangę zawodu bibliotekarza.
Wybuch II wojny światowej w 1939 roku i okupacja ziem polskich przez hitlerowską III Rzeszę spowodowały, iż Związek Bibliotekarzy Polskich działał do 1944 roku jako organizacja tajna, ochraniająca zbiory biblioteczne przed zniszczeniem bądź ich rozgrabieniem przez nazistów.
Po wojnie, w 1946 roku organizacja odrodziła się pod nazwą Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich. Mimo zmiany nazewnictwa organizacja była i jest kontynuacją humanistycznych idei, służy niezmiennie książce i czytelnictwu.
Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich zrzesza około 8.000 członków. Reprezentują oni wszystkie typy bibliotek w całym kraju. SBP posiada zgodnie z podziałem administracyjnym kraju, 16 przedstawicielstw wojewódzkich w postaci zarządów okręgów. Zarządom tym podlega 67 oddziałów, w których działają zasadnicze ogniwa organizacyjne stowarzyszenia. Jest ich 304. Funkcjonują one najczęściej w oparciu o znaczące placówki biblioteczne, głównie biblioteki publiczne.